december 2019

Het is het kleine regenseizoen. De onverharde weg naar boven is glibberig en op sommige plekken verandert hij in een klein meertje. Tino heeft de grootste moeite om de 4WD pick-up op het pad te houden. Voor ons rijdt een 4WD minibus die het ook maar net redt. Dan moeten we stoppen en een stuk achteruit; een 2WD minibus zit vast in een diepe poel met water. De passagiers zijn uitgestapt en gaan te voet verder, er is geen mogelijkheid dat die minibus verder kan.

De gids van de StiNaSu, de organisatie die de berg en de accomodaties beheerd, heeft er goed de pas in. Hij loopt deze route 2x per dag en dat is te merken. We zijn op weg naar de Leoval watervallen. Het pad loopt door het regenwoud en is glibberig vanwege de regen, of is het de hoge luchtvochtigheid? Op sommige stukken is een dik touw als houvast aangebracht. Het geluid van brulapen: ze zitten dichtbij maar we zien ze niet. Wel spidermonkeys en doodskopapen die met takken gooien om ons weg te jagen. Op de terugweg slaan we het pad in naar de Ireneval watervallen. Eenmaal terug bij de accomodatie heeft Tino een heerlijke maaltijd bereid. Na het eten hangen we onze hangmatten onder een afdak en vallen we moe maar voldaan in slaap.

Aan de oever van het Brokopondomeer ligt een pirogue op ons te wachten. Met een korjaal worden we naar een eiland in het stuwmeer gebracht waar we de nacht gaan doorbrengen. De tassen met voorraad en de koelbox gaan mee. Er is een keuken op het eiland maar je moet wel je eigen spullen meenemen. Er is verder niets op het eiland te krijgen.

De jongens gaan weer in hun hangmat slapen terwijl Marjolein en ik ervoor kiezen om in een van de houten hutjes op een echt bed te slapen. Het hutje delen we met een grote spin op de muur. Pas als ik hem niet meer zie ga ik me zorgen maken…

Met de korjaal varen we het stuwmeer over naar een van de sites waar goudzoekers maandenlang bezig zijn om een klein beetje goud uit de bodem te halen. Sommige van deze sites zijn illegaal en om het goud uit de stenen te halen wordt kwik gebruikt. Dat kwik in het water terrecht en vervuilt uiteindelijk ook de Surinamerivier.

De site is modderig en primitief maar ondanks dat zijn de goudzoekers vriendelijk en willen ze graag op de foto.

We krijgen allemaal een primitief hengeltje waarmee we op piranha’s gaan vissen. Een stuk vlees dient als aas. De truc is om met je hengel flink in het water te bewegen, dan denkt de piranha dat er een gewonde vis is en komt hij erop af. Ik heb als eerste beet en schrik ervan! Tino haalt de vis van de haak want je hoort zijn kaken op elkaar klappen en hij gromt er ook nog eens bij. Geen lieverdjes die piranha’s.