november 2019

De problemen met de schroefas hadden we al een tijdje. Hij ging steeds meer trillen en in zijn achteruit geen vermogen maar wel dikke rookwolken. In Oyster Creek, Gambia ga ik met mijn duikuitrusting het water in om te kijken wat er mis is. Ik moet me schrap zetten tegen het roerblad om niet door het snel stromende water meegevoerd te worden. Het is al snel duidelijk wat het probleem is. Het schroefaslager is kapot. De rubberen binnenhuls is losgekomen van de messing buitenhuls. Met tye wraps probeer ik de boel een beetje op zijn plaats te houden totdat we een nieuw lager kunnen (laten) monteren.

Dat gaat in Gambia niet lukken, als ze al een lager hebben kunnen we hier nergens de boot uit het water krijgen. Na wat speurwerk op internet blijkt Mindelo, Sao Vicente, Kaap Verdië onze beste optie. Per email overleggen we met de workshop; ze hebben een nieuw lager en kunnen dat onder water vervangen.

Nu hoeven we alleen nog maar ‘even’ naar Kaap Verdië te varen, ongeveer 530 mijl. Dat wordt de beroerdste overtocht tot nu toe. Wind en golven schuin van voren waardoor de boot heftig stampt en er maar 1 droog hoekje in de kuip is. Tot overmaat van ramp begeven de steunen van de paal met de radar en windgenerator het waardoor Marjolein met een bovenmenselijke krachtinspanning de boel aan boord probeert te houden. Na ruim een uur hebben we de paal gezekerd en kunnen we verder. We besluiten om voor anker te gaan bij Sao Nicolau om een nachtje goed te slapen. De volgende dag maken we een heerlijk tochtje naar Sao Vicente waar we aan het eind van de middag ankeren in de baai van Mindelo.

Het inchecken gaat hier een stuk efficiënter dan in Gambia; met een uurtje zijn we klaar en kunnen we het stadje verkennen. Inmiddels heb ik contact gehad met Kai Brosnan, niet alleen de eigenaar van de workshop maar van de hele Marina! Omdat de haven vol ligt met schepen die aan de ARC (Atlantic rally for Cruisers) mee doen moeten we een paar dagen wachten voordat we aan een steiger kunnen voor de reparatie. Dat is geen straf, we zitten dagelijks met de bemanningen van verschillende boten in de drijvende bar en maken veel nieuwe vrienden. En we treffen uiteraard ook een hoop Nederlandse boten. Kortom, een en al gezelligheid.

Saline voor anker in de baai van Mindelo

Als het eenmaal zover is dat we aan de steiger kunnen blijkt het toch waar dat Kaapverdië ‘Afrika light’ is. Het duurt een paar dagen voordat ze tijd voor ons hebben. Dat geeft mij mooi de tijd om onze dinghy te plakken. Er zat een grote winkelhaak in een van de tubes omdat ik iets te enthousiast aan kwam varen bij de drijvende bar en daar tegen de scherpe punt van een omhoog gekantelde buitenboordmotor aan kwam. Er zit nu een mooie ronde plakker op die plek.

Om het lager te vervangen moet de schroef eraf. Twee borgmoeren los, grote moer los, een paar flinke tikken en klaar is Kees. Maar wij hebben een schroef waar nog meer boutjes en moertjes aan zitten. De duiker heeft die, onder water, allemaal losgedraaid! Het gevolg is dat we langer met het in elkaar zetten van de schroef bezig waren dan met het vervangen van het lager. Er bleken zelfs nog onderdelen op de bodem van de haven te liggen! Gelukkig zijn ze zeer vindingrijk en hebben ze in de workshop de kunststof ringen die kwijt waren nieuw gemaakt. Uiteindelijk is het nog goed gekomen en de rekening viel mee. We hebben in de Tobego Keys nog wel een paar keer de schroef eraf gehad om de bladen goed af te stellen, maar dat is een ander verhaal.