We leave Rabat behind and set course for Lanzarote. Far a change we sail into a fishnet again, but luckily we can free ourselves without any damage.

We laten Rabat achter ons en zetten koers richting Lanzarote. Onderweg varen we nog maar een keer in een vislijn, weer in het donker, maar nu kunnen we onszelf zonder schade bevrijden.

Lanzarote exists of volcanic stone and there are but a few good ancoraches. So we berth in Marina Lanzarote. There we meet with people we know and make new friends in the ‘Jolly Roger’. With a rental car we explore the island and we decide to anchor a few days at the south end of Lanzarote.

Lanzarote bestaat voornamelijk uit vulkaansteen. Je kunt er moeilijk ankeren en daarom meren we af in Marina Lanzarote. Daar ontmoeten we oude bekenden en maken nieuwe vrienden in de ‘Jolly Roger’. Met een huurauto verkennen we het eiland en we besluiten nog een paar dagen aan de zuidkant van Lanzarote voor anker te gaan.

On the internet I discover that we are anchored next to the Museo Atlántico. It is a museum that was created by a British artist and consist of a couple of concrete statues 14 meter beneath sealevel on the ocean bed. The only way to visit it I to dive there with a local guide.

Surfend op internet ontdek ik dat we vlak bij Museo Atlántico liggen. Het Museo Atlantico is in 2017 aangelegd door een Britse kunstenaar. Het bestaat uit een aantal betonnen beelden die op 14 meter onder het wateroppervlakte op de zeebodem staan. De enige manier om het te bezoeken is door er onder begeleiding van een gids heen te duiken.

I contact a dutch owned diving school, it’s easier to communicate in Dutch. We anchor right off the coast from the diving school. Because my last dive was 6 years ago, I do a refresh course and the next day I am in a RIB to the museum with 5 other people.

Ik benader verschillende duikscholen en kom terecht bij Dive College Lanzarote. Deze duikschool wordt geleidt door een Nederlander, dus dat communiceert wel zo makkelijk. We kunnen recht tegenover de duikschool voor anker. Omdat ik zes jaar geleden voor het laatst gedoken heb doe ik een opfriscursus en een dag later zit ik samen met vijf anderen in een RIB richting het museum.

On the surface the museum is marked with buoys and lines. There is a coastguard ship where everybody has to report. Along a fixed line we descend to the depth were we enter a wonderworld. The statues are life size and represent people in different situations. A boat with refugees, a couple taking a selfie with the boat on the background, a cirkel of bodies, a play garden where businessmen sit on a swing and lots more. After 45 minutes we ascend by another line to the surface where the RIB is waiting for us. On the way back we are all a bit speechless…

Aan het oppervlak is de plek van het museum met boeien en lijnen gemarkeerd. Er ligt een schip van de kustwacht waar iedereen zich moet aanmelden. Langs een lijn dalen we af naar de diepte waar we in een wonderlijke wereld terecht komen. De beelden zijn levensgroot en stellen mensen voor in verschillende situaties. Een bootje vol vluchtelingen, een stel dat een selfie maakt met dat bootje op de achtergrond, een cirkel van lichamen, een speeltuin waar onverschillige zakenmannen op schommels zitten en nog veel meer. Het is heel bijzonder om hier te duiken. Na drie kwartier stijgen we via een andere lijn naar het wateroppervlak waar de RIB al op ons ligt te wachten. Op de terugweg zijn we er allemaal een beetje stil van…